Xuan Zang (2016) OCR 24 fps runtime 01:59:53
มหาวิทยาลัยมุมไบ ประเทศอินเดีย ค.ศ.2016
สวัสดีครับ
ผมเรียนอยู่คณะโบราณคดี
ผมกำลังหาหนังสือของ อเล็กแซนเดอร์ คันนิงแฮม อยู่ครับ
ได้ค่ะ รอซักครู่นะคะ
ครับผม
นี่คือบันทึกของอเล็กแซนเดอร์ คันนิงแฮม
ลองดูก่อนนะคะ
ว่าใช่เล่มนี้ไหม
จะลองดูนะครับ
- โอเคค่ะ - ขอบคุณครับ
ภูมิศาสตร์อินเดียโบราณ โดย อเล็กแซนเดอร์ คันนิงแฮม
มีอยู่ช่วงหนึ่งในชีวิตของผม
ก่อนที่ผมจะเข้านอนทุกคืน
ผมได้อ่านหนังสือเก่าแก่ของจีนเล่มหนึ่ง
ในสมัยราชวงศ์ถัง
หนังสือเล่มนี้มีชื่อว่า
บันทึกการเดินทางสู่ตะวันตก
เขียนโดยพระที่ชื่อว่าเสวียนจ้าง
ในหนังสือเล่มนี้
เขาได้บรรยายถึงรูปปั้นและวัด
ที่รายล้อมต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ต้นหนึ่ง
ซึ่งต้นไม้ต้นนั้น
คือต้นไม้ที่เจ้าชายสิทธัตถะได้ตรัสรู้
เป็นพระพุทธเจ้า
เราได้พบโบราณสถานเหล่านี้
ภายในวัดพุทธคยา
และวัดนาลันทา
การขุดค้นครั้งนี้ ได้ตามรอยเส้นทาง ของพระเสวียนจ้างไป
เป็นช่วงเวลาที่น่าตื่นเต้นมาก
และทุกๆ ที่ที่เราไป
จากบันทึกของพระเสวียนจ้าง
และการค้นพบของเรา
เหมือนกันอย่างสมบูรณ์แบบ
5 ปีแล้วที่อาตมาได้มายังดินแดนชมพูทวีป
โยมแม่บอกว่า ปีนั้นเกิดน้ำท่วมใหญ่
โยมแม่วางอาตมาลงในอ่างไม้ใบหนึ่ง ให้ล่องตามน้ำไป
นางกังวลว่า จะไม่ได้เจอกับอาตมาอีกเลย
ไม่คิดเลยว่า
อาตมาจะลอยไปถึงวัดแห่งหนึ่ง
พระแก่ๆ รูปหนึ่งช่วยอาตมาเอาไว้
อาตมาเป็นพระตั้งแต่เด็ก
ถึงใครๆ จะบอกว่า พี่ชายเป็นคนพาอาตมา มาที่วัด
แต่อาตมาเลือกที่จะเชื่อโยมแม่มากกว่า
อาตมาถูกกำหนดให้ออกบวช
คืนที่เดินทางออกจากฉางอัน
เป็นระยะทางที่ไกลแสนไกล
พระราชโองการจากฮ่องเต้
ประตูไค่หยวน นครฉางอัน สิงหาคม ค.ศ. 627 ทรงห่วงใยราษฎร
จนไม่เป็นอันกินนอน
จึงประกาศทั่วแผ่นดิน
เหล่าราษฎรที่อดอยาก สามารถออกจากเมืองได้
สามารถไปยังแหล่งอุดมสมบูรณ์ ได้ตามต้องการ
ให้รอดจากทุพภิกขภัยครั้งนี้
จบพระราชโองการ
ฝ่าบาทมีพระบัญชา
ไม่อนุญาตให้เดินทางไปทิศตะวันตก
ไต้ซือเจินเจี๋ย และไต้ซือหยวนทง
เดินทางไปชมพูทวีปกับเจ้า ไม่ได้แล้วล่ะ
อาจารย์
ศิษย์ได้ตัดสินใจแล้ว
เจ้าได้แตกฉาน ในพระไตรปิฎกแล้ว
ข้าคิดว่าเจ้า ไม่จำเป็นต้องไปแล้วล่ะ
ถึงแม้ตัวข้าจะอยู่ที่ฉางอัน
แต่ใจของข้าได้เดินทาง ไปยังชมพูทวีปแล้ว
เพราะภัยธรรมชาติ
เหล่าราษฎรต่างเดือดร้อน
ภัยแล้งติดต่อกันหลายปี ทำให้ราษฎรอดอยาก
ปีนี้มีทั้งภัยหนาว และภัยจากตั๊กแตน
บีบคั้นให้พวกเขาต้องทิ้งบ้านเกิด
นักบวชแห่งพุทธศาสนา ทำได้แค่เพียงสวดมนต์
ตั้งแต่พุทธศาสนา เผยแพร่มายังจีน
มีการแปลและตีความ ไปหลากหลาย
ผู้คนต่างถกเถียงกัน เรื่องหลักธรรม
พออาตมาได้ฟังพระสูตรภาษาสันสกฤต
ได้ตั้งปณิธานไว้ว่า
จะต้องไปขอพระสูตรฉบับจริง จากชมพูทวีป มาให้ได้
เดินทางกลางวัน ค้างแรมกลางคืน
ใช้ชีวิตอย่างลำบาก
ยิ่งออกห่างจากฉางอัน ภูมิประเทศยิ่งดูรกร้าง
เมืองนี้มีชื่อว่าเหลียงโจว
เมืองนี้ไม่เพียงแต่รกร้าง
แต่บรรยากาศยังเต็มไปด้วยรังสีฆ่าฟัน
เต็มไปด้วยความโดดเดี่ยว และสับสนวุ่นวาย
เหลียงโจว
อย่าให้พวกสายลับหนีไปได้!
จับเป็นให้ได้
เจ้านี่มาจากไหนก็ไม่รู้
จับตัวไปสอบปากคำก่อนดีกว่า
บอกชื่อมา
อาตมามีนามว่าเสวียนจ้าง
เป็นพระแล้ว มาวุ่นวายแถวนี้ทำไม
โยมเห็นเป็นเรื่องวุ่นวาย
แต่สำหรับนักบวช คือการบำเพ็ญ
ท่านมาทำอะไรที่เหลียงโจวล่ะ
เมืองเหลียงโจวเป็นทางผ่าน
ที่จะเดินทางไปชมพูทวีป
หากท่านจะไปแสวงบุญ ข้าก็ไม่ขวางหรอก
แต่หากท่านจะผ่านเมืองเหลียงโจว เพื่อไปดินแดนชมพูทวีป
ข้าก็ต้องสอบถามท่านหน่อย
ฝ่าบาททรงอนุญาตรึยัง
ไม่ได้รับอนุญาต
ไม่ได้รับอนุญาตรึ
แล้วออกมาจากฉางอันได้ยังไง
ออกมาพร้อมกับผู้อพยพ
ลักลอบข้ามดินแดน
แค่นี้ชีวิตของท่าน ก็ตกอยู่ในอันตรายแล้ว
ข้าเองก็ถูกลากไปเกี่ยวด้วย
ยุติการเดินทาง เพียงเท่านี้เถอะ
อย่าไปทางตะวันตกเลย
อาตมาร่ำเรียนธรรมะมา 10 ปี โดยที่ไม่เคยเห็นพระสูตรของจริงเลย
อาตมาจะไปเอาพระสูตร ที่ชมพูทวีป
เพื่อพระพุทธศาสนา
ท่านไม่รู้รึไง ว่าห้ามข้ามเขตแดน
ฝ่าบาทสั่งให้ข้าหลี่ต้าเลี่ยง มาประจำการที่นี่
เพื่อเพิ่มกำลังรักษาชายแดน
ผู้ฝ่าฝืนข้ามดินแดน
ติดคุก 1 ปี
หากข้ามชายแดนสำเร็จ ก็เพิ่มโทษอีก 1 เท่า
ที่อาตมาเดินทางมาไกลถึงที่นี่
ไม่มีเจตนาอื่นใด
ข้าเลื่อมใส ในความศรัทธาของท่าน จึงไม่เอาความ
แต่ตั้งแต่วันนี้ไป
ท่านกลับฉางอันไปเสียเถอะ
ข้าจะส่งคนคอยดูไว้ ตลอดทิศตะวันตก
ทุกๆ เมืองในเขตตะวันตก
หากพบเห็นท่าน สามารถจับกุมได้ทันที
ท่านไม่มีโชคแล้วล่ะ
เป็นอะไรไป
คัมภีร์มหายานสังเคราะห์
บทที่ 1
แปลโดยไต้ซือเฉินเจินตี้
อาตมาถูกขัดขวาง แต่ไม่คิดจะย้อนกลับไป
อาตมาสอนธรรมะ ในเหลียงโจวหลายเดือน
จนทุกคนลืมเรื่องที่อาตมา จะเดินทางไปชมพูทวีปจนหมด
อาตมาได้รับความช่วยเหลือ จากไต้ซือฮุ่ยเวย
และออกเดินทางต่อไป
อาจารย์
ทำไมเวลาเทศน์ อาจารย์ต้องใส่จีวร ที่ทำขึ้นจากเศษผ้าปะกันด้วยขอรับ
พระพุทธองค์น่ะ
ตอนที่ฝึกตนบนภูเขา
เห็นท้องทุ่งนาจากภูเขา
เป็นรูปสี่เหลี่ยมเป็นระเบียบ และแบ่งแยกชัดเจน
เลยรู้สึกยินดี
และให้ลูกศิษย์ ไปหาเศษผ้ามาหลายชิ้น
พอเอามาซักจนสะอาดดีแล้ว
ก็นำมาเย็บต่อเข้าด้วยกัน
จนเป็นรูปร่างคล้ายท้องทุ่งนา
ต่อมาถูกเรียกว่าจีวร
จีวรมีรูปร่างเหมือนท้องทุ่งนา
จีวรที่พระสวมใส่
เต็มไปด้วยแรงศรัทธา ของเหล่าสานุศิษย์
ตอนที่พระเทศนาพระธรรม
และใส่จีวรนี้
เท่ากับแผ่กุศลให้แผ่นดิน และหมู่สัตว์โลกทั้งหลาย
กวาโจว
เสียงพิณแผ่วเบา สั่นคลอนใจข้า
หอมจังเลย
ไต้ซือ
ข้าชื่อหลี่ชาง
นะโม อมิตตาพุทธ
ใต้เท้า
ไต้ซือคงไม่ใช่ คนในภาพนี้หรอกใช่ไหม
ท่านต้องพูดความจริงกับข้า
เช่นนั้นแล้ว
ข้าจึงจะช่วยหาทางช่วยท่านได้
อาตมามีนามว่าเสวียนจ้าง
อาตมาคือคนในรูปเอง
โยมช่วยหาทาง ช่วยอาตมาทีเถอะ
ในเมื่อท่านยอมรับแล้ว
ข้าก็ควรจะจับตัวท่านไปเดี๋ยวนี้
แล้วส่งท่านกลับเหลียงโจว จึงจะถูก
บนท้องถนน
ข้าเห็นท่านกินโจ๊กอยู่ ท่ามกลางลมหนาว
ตอนนั้นข้าคิดว่า เป็นนักบวชช่างลำบากเหลือเกิน
ถึงจะลำบาก แต่ก็เป็นโชคชะตา
และความยินดีของอาตมา
หมายความว่ายังไง
อาตมาเลื่อมใสในพระพุทธศาสนา
ตั้งใจจะไปเอาพระสูตร จากชมพูทวีป
เกรงว่าท่านจะไปไม่ได้เสียแล้วล่ะ
ถึงข้าจะปล่อยให้ท่าน ผ่านเมืองกวาโจวไปได้
ท่านก็ไม่มีทาง ผ่านด่านอวี้เหมินไปได้หรอก
หากเลือกอีกเส้นทาง
อ้อมหอคอยทั้ง 5 ไป
แต่ละหอคอย ห่างกัน 300 ลี้ ไม่มีน้ำระหว่างทางเลย
เพราะมีทหาร คอยเฝ้าแหล่งน้ำ ทั้งวันทั้งคืนอยู่
แม้เทพเจ้า ก็ผ่านไปได้ยาก
ถึงแม้ท่านจะโชคดี ที่ผ่านหอคอยทั้ง 5 ไปได้
ระยะทางต่อไปอีก 800 ลี้ คือทะเลทรายโกบี
มีแต่สายลมร้อนผ่าว ไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิต
ขนาดขบวนอูฐพ่อค้าส่วนใหญ่ ยังรอดออกมาจากทะเลทรายไม่ได้
ท่านตัวคนเดียว
แม้ม้าสักตัวก็ไม่มี
จะไปถึงแดนชมพูทวีปได้ยังไง
ข้าว่าท่านน่ะ
กลับฉางอันไปเสียเถอะ
โยมเอ๋ย
ในเมื่ออาตมา เดินทางมาทิศตะวันตกแล้ว
จะไม่มีทางกลับไปเด็ดขาด
ถึงแม้จะต้องตาย ระหว่างทาง
ก็ไม่มีวันเสียใจ
ผ่านเมืองกวาโจวไปได้แล้ว
ต้องขอบใจโยมหลี่ชาง ที่ยอมเสี่ยงภัย
ช่วยให้อาตมาผ่านด่านไปได้
ถึงแม้เขา จะฉีกรูปของอาตมาไปแล้ว
แต่เจ้าหน้าที่เมืองเหลียงโจว ได้ส่งรูป ของอาตมา ไปยังเมืองทิศตะวันตกทุกหนแห่ง
จากวันนี้ไป
ทุกด่านต่อจากนี้ อาตมาจะประมาทแม้แต่น้อยไม่ได้
มิฉะนั้น การใหญ่ยากจะสำเร็จ
พระธุดงค์แต่โบราณ
จะเดินทางกับ คาราวานค้าขายของพ่อค้า
ต้องขอบคุณพวกเขาที่พาอาตมา ผ่านเส้นทางแล้วเส้นทางเล่า
โยมเอาออกมาได้ยังไง
ตอนที่ออกมาจากด่าน
พวกมันยังเป็นแค่ไข่อยู่เลย
ไม่มีใครรู้หรอก
ข้าเอาใบไม้มามากพอ จนถึงเมืองซุ่ยเย่
ถึงตอนนั้น พวกมันก็จะเป็นหนอนไหม
หนอนไหม เอาไปทำเส้นไหมรึ
การทอไหมก็เป็นงาน ต้องใช้ฝีมือมากนะโยม
ข้าคิดออกแล้ว
ไปเจียงหนานคราวหน้า
ข้าจะแต่งเมียที่ทอไหมเป็น กลับบ้านเกิดไปด้วย
ข้าจะดีกับนาง
และหาวิธีทอเส้นไหม ออกมาให้จงได้
พอมีผ้าไหม
ข้าก็ไม่ต้องทนลำบาก
ขี่อูฐข้ามทะเลทรายมาอีก
นะโม อมิตตาพุทธ
โยมมีความตั้งใจมากจริงๆ
ท่านนักบวช
ข้าถามอะไรหน่อยสิ
โลกคืออะไรกันแน่
โลกของข้า
ก็คือนำสิ่งที่ดินแดนนี้มี
ส่งไปยังดินแดนที่ไม่มี
ขามา ข้านำสิ่งที่แคว้นฮั่นไม่มี
อาทิเช่น
พริกไทย ปอ และเมล็ดพันธ์แครอท
ขากลับ
ข้าอยากเอาหนอนไหมกลับไป
นี่คือโลกของข้า
อาตมาไปเอาพระสูตร ที่ชมพูทวีป
ก็เป็นการนำพาสิ่งใหม่ ไปสู่ดินแดนที่ไม่มี
ท่านนักบวช
อีกประเดี๋ยว เราต้องเดินทางให้เร็วหน่อย
ท่านขึ้นไปขี่อูฐเถอะ
ไม่เป็นไร
อาตมาจะพยายามตามให้ทัน
อาตมาได้บอกลา กับคาราวานพ่อค้ากลางทาง
เหมือนงานเลี้ยง ที่มีวันเลิกรา
ชั่วขณะที่บอกลา กับพวกพ่อค้า
อาตมาเป็นกังวล ต่อพวกเขาอย่างมาก
พวกโจรมักจะดักซุ่มโจมตี พวกพ่อค้ากลางทาง
ตอนที่พวกเขายังไม่ทันได้ตั้งตัว
และปล้นสินค้าของพวกเขา
ถามหน่อยสิโยม
มีขบวนพ่อค้า ที่จะไปทางตะวันตก ที่อาตมาจะพอติดตาม ไปด้วยได้ไหม
ถามหน่อยสิโยม
มีขบวนพ่อค้าที่จะไปทางตะวันตก ที่อาตมาจะพอติดตาม ไปด้วยได้ไหม
ท่านนักบวช
ทางตะวันตกมีสงคราม เส้นทางยากลำบาก
ท่านอย่าถามเลย
ไม่มีใครไปหรอก
ถามหน่อยสิโยม
มีขบวนพ่อค้า ที่จะไปทางตะวันตก ที่อาตมาพอจะติดตาม ไปด้วยได้ไหม
มีใครไปทางตะวันตกไหม
ท่านนักบวช
ข้าไปทางตะวันตก
ข้าไปส่งท่านได้
ชมพูทวีปไกลมากไหม
ไกลมาก
ท่านไปคนเดียวรึ
ใช่แล้วโยม
ทำไมไปคนเดียวล่ะ
ทำไมน่ะรึ
คงเป็นเพราะโชคชะตา
เอาล่ะ
ส่งแค่นี้ก็แล้วกัน
เหลี่ยวอู๋
หลายวันนี้ มีพระมาจำพรรษาที่วัดรึเปล่า
ท่านเจ้าอาวาส
ไม่มีพระธุดงค์มาจำพรรษาที่วัด ครึ่งปีกว่าแล้ว
เมื่อคืนนี้ ข้าฝันเห็นพระชาวฮั่น นั่งสมาธิอยู่บนดอกบัว
ลอยจากทิศตะวันออก ไปทิศตะวันตก
อย่าไปรบกวนเขาล่ะ
พระพุทธองค์ อวยพรศิษย์ทีเถอะ
ตั้งแต่ศิษย์ ออกมาจากฉางอัน
หนทางยากลำบาก กว่าที่คิดมาก
หนทางไปชมพูทวีป ยังอีกยาวไกล
ตอนนี้ ดวงตาของข้าแห้งผาก
เกิดความสับสนในใจ
แต่ใจของข้า ยังตั้งมั่น ไม่เปลี่ยนจากเป้าหมาย
พระพุทธองค์ อวยพรศิษย์ด้วยเถอะ
ขอพระพุทธองค์คุ้มครอง
ให้ศิษย์ไปถึงชมพูทวีป เพื่อพระสูตรฉบับจริงด้วยเถอะ
โยม
เราเดินทางเดียวกัน ตั้งนานแล้ว
ทำไมไม่มาเดินด้วยกันล่ะ
ข้าไม่คู่ควร
ทุกคนรู้เรื่อง ที่เจ้าอาวาสฝันเห็น ท่านเดินทางไปทิศตะวันตกแล้ว
ข้าชื่อสือผานถัว นำของกินมาถวายให้ท่าน
จึงได้ติดตามท่านมา
อาจารย์โปรดชี้แนะศิษย์ด้วยเถอะ
พระพุทธองค์บอกเหล่ามนุษย์ว่า
หากโยมเลื่อมใส ในพระรัตนตรัย
จะมีพุทธานุภาพคุ้มครอง
พระรัตนตรัย
พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์
เข้าใจไหม
เข้าใจแล้วขอรับ
การรักษาศีล 5
คือการรักษาศีล ขั้นพื้นฐาน ของพระพุทธศาสนา
ภิกษุและภิกษุณีทั้งหมด
รวมทั้งสามเณร และคฤหัสถ์ ต้องยึดถือและปฏิบัติ
ข้อแรก ไม่ฆ่าสัตว์ตัดชีวิต
ข้อสอง ไม่ลักขโมย
ข้อสาม ไม่ผิดลูกเมียผู้อื่น
ข้อสี่ ไม่พูดเท็จ
ข้อห้า ไม่ดื่มสุรา
ขอรับ
เทียบกับความทุกข์ในชีวิต ถือเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก
ข้อแรก ไม่ฆ่าสัตว์ตัดชีวิต
ข้อสอง ไม่ลักขโมย
ข้อสาม ไม่ผิดลูกเมียผู้อื่น
ข้อสี่ ไม่พูดเท็จ
ข้อห้า...
ข้อห้า ไม่ดื่มสุรา
แม่น้ำน้ำเต้า
หลายวันที่บุกป่าฝ่าดงมานี้
สือผานถัวพาอาตมา ไปทางลัดมากมาย
เขาเคยเป็นพวกโจร ปล้นขบวนพ่อค้ามาก่อน
ต่อมาเคียดแค้นกัน เพราะแบ่งส่วนไม่เท่ากัน
เขายอมรักษาศีล เพราะล้างแค้นไม่ได้
และเพื่อขจัดความทุกข์ในใจ
ตอนที่เขารู้ว่า อาตมาไม่มีใบเข้าเมือง
สือผานถัวดูตกใจ และประหลาดใจเล็กน้อย
เขาคิดว่า การลักลอบผ่านด่าน
จะนำภัยถึงชีวิตมาสู่ตน
ดูท่าความกลัวของเขา จะสมเหตุสมผลดีแล้ว
อาจารย์
ท่านรู้ไหม ว่าชมพูทวีปอยู่ที่ไหน
อยู่ในใจ
ที่แท้ท่านก็ไม่รู้เหมือนกันนี่นา
นอกจากเส้นทาง ที่อยู่ตรงหน้า
ท่านก็ไม่รู้อะไรทั้งนั้น
มองไม่เห็นอะไรทั้งนั้น
ท่านจะไปถึงเป้าหมายจริงๆ รึ
โยมปล่อยความทุกข์เก่าๆ ลง
แล้วก็รับความทุกข์ใหม่ๆ เข้ามาอีกแล้วนะ
สือผานถัว
อาจารย์
เมื่อคืน โยมคิดจะฆ่าอาตมาใช่ไหม
เมื่อคืนนี้ ข้าคิดจะฆ่าท่านจริงๆ
ทำไมถึงไม่ลงมือล่ะ
เพราะกระวนกระวายใจ จึงหยุดมือ
อาจารย์
หลายวันนี้ ข้าเสียใจเหลือเกิน
กลับฉางอันเถอะขอรับอาจารย์
โยมกลับไปเถอะ
หากท่านไม่ยอมกลับ
ข้าก็ไม่อาจมีชีวิตต่อไปได้
อาจารย์
ทางข้างหน้า คือด่านทั้งห้า
อาจารย์ผ่านไปไม่ได้แน่
ท่านจะถูกจับนะ
ไม่เกี่ยวข้องกับโยม
หากพวกเขารู้ว่า ข้าพาท่านมา
จะไม่ใช่แค่ข้าคนเดียวที่ตาย แม้ชีวิตของทุกคน ในครอบครัวข้าก็รอดยาก
เมื่อคืนนี้ ข้าจึงคิดจะฆ่าท่าน
สือผานถัว
โชคชะตาของเรา จบลงเพียงเท่านี้
โยมไปเสียเถอะ
ถึงแม้อาตมาจะถูกจับ
หรือร่างแหลกเป็นผุยผง
ก็จะไม่บอกเรื่องของโยมหรอก
รีบไปเสียเถอะ
- อาจารย์ - รีบไปเสีย
อาจารย์
หนทางไปเมืองอีอู๋ยังอีกยาวไกล
ท่านต้องหาม้าสักตัว ที่รู้จักเส้นทาง
ทางข้างหน้า ก็คือทะเลทรายแล้ว
หากไต้ซือจะไปจริงๆ ล่ะก็
ข้าก็จะยกม้าตัวนั้นให้ท่าน
มันมีความอดทนสูง และรู้จักเส้นทาง
แต่ถ้าหากเจอพายุทราย
ก็คงรอดยาก
ไต้ซือ คิดดูให้ดีล่ะ
ท่านนักบวช
ทำไมท่าน เพิ่งมาถึงที่นี่เองล่ะ
นี่โยมเองรึ
ท่านยังมาคนเดียวอีกรึ
อาตมา มาคนเดียว
ท่านดูแลม้าตัวนี้ดีๆ นะ
มันแก่มากแล้ว
รู้แล้วล่ะโยม
ท่านจะกลับมาอีกไหม
กลับมาสิ
ด่านที่ 1
นั่นใครน่ะ
อาตมาเป็นพระ
มาจากเมืองหลวง
อย่ายิงอาตมานะ
คงจะไม่ใช่พระเสวียนจ้างแน่นอน
มีข่าวจากทางตะวันออก
ว่าพระเสวียนจ้าง กำลังเดินทางกลับไปฉางอัน
พวกเจ้าไปพักผ่อนกันก่อนเถอะ
ข้าไม่อยากรู้ ว่าท่านเป็นใคร
แล้วท่านก็ไม่ต้องบอกข้าด้วย
นี่ก็ใกล้รุ่งแล้ว
หากตอนนี้ท่านอยู่ในวัด
ท่านควรจะทำอะไรอยู่
ทำวัตรเช้า
ท่านพูดถึงเรื่องหลักธรรม อยู่รึเปล่า
แต่ข้าไม่เข้าใจหลักธรรม
นั่งสิ
ท่านคือผู้รักษาศีล
ดูเหมือนจะมีความสุขมาก
แต่ไม่สบายใจ
อาตมาสบายใจมากกว่า
เพราะอะไร
รู้ว่าอะไรควรทำ อะไรไม่ควรทำ
ไม่ต้องกังวลใจ
ตอนที่พระพุทธองค์ ตรัสรู้ใต้ต้นโพธิ์
ค้นพบอริยสัจ 4
มันคืออะไร
ความทุกข์ การหลุดพ้น
ความทุกข์
การหลุดพ้น
ข้าอยู่เฝ้าด่านนี้ มานาน 7 ปีแล้ว
ในใจมีแต่ความทุกข์
จะหลุดพ้นได้ยังไงล่ะ
ทุกข์เรื่องอะไรล่ะโยม
ยังต้องถามอีกรึ
ด่านนี้ก็เหมือนกับคุก ที่ขังข้าเอาไว้
ถึงแม้จะเป็นด่านเหมือนกัน
โยมเห็นมันเหมือนคุก
อาตมาเดินทางด้วยความหิวโหย มา 300 ลี้
ที่นี่มีน้ำและอาหาร ให้อาตมาได้ฉัน
อาตมาเห็นมัน เป็นสถานที่ช่วยชีวิต
ไม่มีอะไรแน่นอน
ไต้ซือ
ข้าหวังให้ถึงเวลากลางคืนเร็วๆ ทุกวัน
จะได้กลับไปนอนหลับฝัน
โยมหมายถึงปณิธานรึเปล่า
ไม่ใช่
แค่ฝันเฉยๆ
ความฝัน ที่ทุกคนเห็นตอนหลับ
ตอนกลางวัน จะเหนื่อยยากเท่าไรไม่เป็นไร
ขอเพียงตอนกลางคืน ได้นอนหลับฝัน
ถือเป็นเรื่องดี
ข้ามักจะฝันเห็นตัวเอง ใส่ชุดของต้าถังอย่างอลังการ
แล้วเดินเล่น อยู่ในเมืองฉางอัน
คนเราอยู่ในโลกความจริง และโลกความฝัน
ความฝันคือสุรา
ชีวิตคือกากสุรา
ความรู้สึกของโยม
ทำให้อาตมาประหลาดใจ
ที่อาตมาบอกว่า ไม่มีอะไรแน่นอน เป็นเพียงแค่อย่างแรก
ยังมีอีก 3 อย่าง
ความปรารถนา คือความทุกข์
ธรรมะคืออนัตตา
นิพพาน คือความสงบ
4 อย่างนี้เรียกว่าอริยสัจ 4
นี่คือสิ่งที่อาตมาให้โยม
ไต้ซือ
การจะอ้อมด่านทั้ง 4
เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้
ท่านต้องไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้
ข้ามทะเลทรายไป 800 ลี้
หากท่านเจอบ่อน้ำพุม้าป่า กลางทะเลทราย
ท่านก็ผ่านไปได้แล้ว
หากท่านหาไม่เจอ
ท่านจะต้องกลับมาที่นี่
ข้าจะรอท่านอยู่ที่นี่
ทะเลทรายทากลามากัน
ข้าจึงได้ยิน
อมิตตาพุทธ อุดมคติ
วัดนาลันทา
ทำขันธ์ 5 ให้ว่างเปล่า
เดินคนเดียวในทะเลทราย
ที่ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด
ไม่มีใครคุยด้วย
ไม่มีแม้แต่เสียงร้องของนกและเหล่าสัตว์
ได้แต่พูดคุยกับสายลม
สนทนากับเงาของตนเอง
มาสิ
เจ้าเป็นอะไรไป
หากความคิดหวั่นไหว
เราคงกลับฉางอันไปตั้งนานแล้ว
เราต้องออกไปจากที่นี่ได้แน่
มาสิ
มา
มานี่
มาสิ
มานี่
มา
ดีเลย
บางที เจ้าอาจทำถูกแล้ว
กลับไปที่ด่านแรก เราก็จะมีน้ำให้ดื่มแล้ว
แต่ว่าไม่ได้ เรายังต้องเดินทางกันต่อ
เจ้าต้องไหวสิ
เจ้าต้องไหว
บางทีอาตมา อาจจะเป็นอย่างที่ หวังเสียงบอกก็ได้
อาตมาได้เข้าสู่ความฝัน ที่เสมือนจริง
อาตมากำลังฝันว่า ไปเอาพระสูตรที่ชมพูทวีป
หรืออาตมากำลังเดินทางอยู่จริงๆ
แต่กำลังเข้าสู่โลกแห่งภาพลวงตา
ในส่วนลึกของทะเลทราย ไม่ได้มีแต่เพียงพายุทรายเท่านั้น
แต่ยังมีปิศาจ ที่มองไม่เห็นอีกด้วย
มันจะตามหลังผู้เดินทาง
ไม่ยอมจากไปไหน
ว่ากันว่า
มันสามารถสร้างภาพลวงตา
เพื่อหลอกคนเดินทางได้
ออกไปไม่ได้แล้ว
อาตมาเสวียนจ้าง
เกิดในปีครองราชย์ที่ 20 ของฮ่องเต้สุยเหวินตี้
เกิดเมืองลั่วโจว อำเภอโกว
แซ่เฉิน โยมแม่เสียตอนอาตมา 5 ขวบ
ตอน 7 ขวบ
โยมพ่อสอนหลักธรรม ลัทธิขงจื๊อ
โยมพ่อเสีย ตอนอาตมาอายุ 10 ขวบ
อาตมากับพี่ชาย
ไปลั่วหยาง เพื่อเรียนหนังสือ ที่วัดจิ้งซื่อ
เรียนหลักธรรม
ออกบวชตอนอายุ 13
เริ่มเรียนคัมภีร์นิพพาน
ปรัชญาปารมิตา
ต่อมาได้ออกเดินทาง
เรียนพระธรรม เผยแผ่คำสั่งสอน
อาตมา กำลังจะตายที่นี่
ในทะเลทราย 800 ลี้นี้
ออกไปไม่ได้แล้ว
ลูกแม่
เมื่อคืนก่อนแม่ฝันว่า
เจ้าเติบโตขึ้น
เจ้ากำลังควบม้าขาว
ไปยังสถานที่ ที่ไกลแสนไกล
โยมแม่
ท่านพูดว่าอะไรนะ
ท่านพูดว่าอะไร
บ่อน้ำพุม้าป่า
ตอนที่อาตมา พำนักอยู่ที่เมืองอีอู๋
อาตมาได้ยินเสียงเกือกม้าเหล็ก ควบมาจากแคว้นเกาชาง
กษัตริย์เมืองเกาชาง ต้องการให้นิมนต์อาตมาไปทันที
แต่การเดินทางของอาตมา ไม่ได้ผ่านแคว้นเกาชาง
ทำให้กษัตริย์เมืองอีอู๋ ลำบากใจอย่างมาก
แคว้นเกาชางน่ะ
เป็นแคว้นใหญ่แห่งตะวันตก
แคว้นใกล้เคียงต่างเกรงกลัว
ไต้ซือ หากท่านไม่ยอมไป
เกรงว่าเมืองอีอู๋ คงจะรอดยาก
ดังนั้น ขอนิมนต์ไต้ซือ ไปที่นั่นเถอะขอรับ
ไปเถอะขอรับ
ภูเขาเพลิง
ปลายปี ค.ศ.619 แคว้นเกาชาง
ไต้ซือ
สมัยเด็ก ข้ากับเสด็จพ่อ
เคยไปเยือนแคว้นใหญ่ๆ มามากมาย
แคว้นเยียน ไต้ เฟิน จิ้น และแคว้นที่รุ่งเรืองต่างๆ
ข้าทึ่งใจในสิ่งที่เห็นมาก
ถึงได้รู้ว่า หนทางแห่งการเป็นกษัตริย์ นั้นไม่ง่ายเลย
ข้าถามหน่อยสิ ไต้ซือ
ศาสนาพุทธมีคัมภีร์สอน เรื่องการเป็นกษัตริย์ไหม
เท่าที่อาตมาทราบมา
การจะปกป้องแคว้น จะต้องสร้างกุศล และรักษาศีล
เช่นนี้แล้ว โยมจะได้ปกป้องเหล่าราษฎรได้
แม้แต่การเผยแผ่พระพุทธศาสนา
นอกจากจะทำให้แคว้น เจริญรุ่งเรืองแล้ว
ยังนำมาซึ่งสันติ สู่แผ่นดินอีกด้วย
ข้าถามไต้ซือหน่อยสิ
แล้วมันคือคัมภีร์อะไรล่ะ
ปรัชญาปารมิตาหฤทัยสูตร
เช่นนั้นไต้ซือ
ช่วยชี้แนะให้ศิษย์ทีเถอะ
อาตมาประทับใจ ในความเป็นมิตร ของกษัตริย์เมืองเกาชาง
อาตมาพักผ่อนอยู่ที่นี่
และได้แสดงธรรมอยู่ที่นี่ เป็นเวลาหลายเดือน
แคว้นเกาชางอุดมสมบูรณ์
มีพุทธศาสนิกชนมากมาย
พวกเขาจะดูแลเจ้าอย่างดี
เจ้าอยู่ที่นี่เถอะ
จะได้มีชีวิตที่ดี
และถือว่าข้า ไม่ผิดคำพูดด้วย
ข้ายังต้องเดินทางต่อไป
ไต้ซือ
ข้าได้ตั้งปณิธานไว้แล้วว่า
จะดูแลท่านอย่างดี ไปชั่วชีวิต
เป็นผู้นำราษฎรของแคว้นนี้
พวกเขาจะเป็นสาวกของท่าน
นักบวชทั้งหมด
จะเป็นลูกศิษย์ของท่าน
ขอให้ไต้ซือ
เข้าใจในความปรารถนาของข้า
อยู่ที่แคว้นนี้เถอะ
อย่าเดินทางไปทิศตะวันตกเลย
ความปรารถนาดีของโยม
อาตมารับไว้ไม่ได้หรอก
ความปรารถนาไปชมพูทวีป ของอาตมา
มันแรงกล้าขึ้นทุกวัน
จะล้มเลิกกลางคันไม่ได้หรอก
โยมอย่าทำแบบนี้เลย
ข้าพูดตรงๆ เลยก็แล้วกัน
เพราะว่าแคว้นเกาชาง ไม่มีไต้ซือ คอยสอนสั่งเหล่าสาวก
จึงต้องขอร้องให้ท่านอยู่ที่นี่
เพื่อชี้นำให้พวกเรา หลุดพ้นจากความมืดมัว
หากท่านไม่รับปาก
ข้าก็ขอพูดให้ชัดเจน
ท่านมีทางเลือก 2 ทาง
ทางแรก อยู่ที่แคว้นเกาชาง
ยอมรับความศรัทธาจากราษฎร
ทางที่ 2 ข้าจะให้คนส่งท่าน กลับต้าถังทันที
โยมรั้งได้แค่ร่างกายของอาตมา
แต่หัวใจ มิอาจรั้งไว้ได้
ไต้ซือ
กษัตริย์ของเรา นำอาหารมาถวายเจ้าค่ะ
ศิษย์อกตัญญูยิ่งนัก
ทำให้ไต้ซือ ต้องเป็นทุกข์เช่นนี้
ข้ายอมให้ท่าน เดินทางไปชมพูทวีปแล้ว
ไต้ซือโปรดฉันอาหารด้วยเถอะขอรับ
ไต้ซือ
อาตมากับกษัตริย์แคว้นเกาชาง เข้าใจกันดีแล้ว
และได้ส่งคน ร่วมเดินทางไปกับอาตมาด้วย
พระพุทธศาสนา เผยแผ่ไปได้ไกลขึ้นเรื่อยๆ
ดังนั้นคนที่นี่ จึงปฏิบัติกับเรา ดั่งแขกผู้มีเกียรติ
หลังเสียงดนตรี และการเริงระบำจบลง
สิ่งที่รอพวกเราอยู่
คือภูเขาหลิงซาน ที่ขึ้นชื่อ เรื่องความอันตราย
ภูเขาหิมะหลิงซาน
หลังจากฝ่าฟัน อุปสรรคต่างๆ นานาหลายปี
ผ่านเมืองซุ่ยเย่
ในแคว้นคาซัคสถาน
ผ่านทุ่งหญ้าใหญ่กลางทวีป
ในที่สุด ก็มาถึงชมพูทวีป
เมืองกาโนช
เดือนสิงหาคม ค.ศ.631 วัดนาลันทา ชมพูทวีป
ในที่สุดก็มาถึง วัดนาลันทา
ในที่สุดก็มาถึง สถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้
อาตมา มาถึงแล้ว
มาถึงแล้ว
พ่อหนุ่ม
เจ้ามาจากที่แห่งใด
พระอาจารย์
ข้าชื่อเสวียนจ้าง
มาจากแคว้นต้าถัง
เจ้าใช้เวลาเดินทางนานเท่าไร
4 ปีขอรับ
เจ้ามาที่วัดนาลันทาทำไม
พระอาจารย์
ข้ามาเพื่อร่ำเรียน วิชาโยคาจารกับท่านขอรับ
สาธุ ดีแล้ว
เมื่อ 3 ปีก่อน
พระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์
พระศรีอริยเมตไตรย
และพระมัญชุศรีโพธิสัตว์
พวกท่านได้มาเข้าฝันข้า
บอกว่า
จะมีนักบวช จากแคว้นต้าถัง
มาร่ำเรียนธรรมะกับข้า
อมิตตาพุทธ อมิตตาพุทธ อมิตตาพุทธ
ลุกขึ้นเถอะ พ่อหนุ่ม
ข้ามีชีวิตนานถึงขนาดนี้ เพื่อรอคอยวันที่เจ้ามาถึง
เมื่อคนดีกำลังเผชิญหน้า อยู่กับความตาย
พวกเขาจะหลุดพ้น จากตัณหา และความทรมาน
เมื่อคนชั่วกำลังเผชิญหน้า อยู่กับความตาย
พวกเขาจะพบกับ ความทุกข์ทรมาน อย่างถึงที่สุด
พระเสวียนจ้าง ศึกษาวิชาโยคาจาร
เวลา 5 ปี ผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เวลาที่จะกลับฉางอัน ใกล้เข้ามาทุกที
ก่อนจะกลับ อาตมาอยากจะเห็น ชมพูทวีปอีกสักหน่อย
คิดไม่ถึง เวลาการธุดงค์ครั้งนี้ จะใช้เวลาถึง 5 ปี
ในที่สุด ก็มาถึงวัดพุทธคยา
นี่เป็นสถานที่ที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้
เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ ของนักแสวงบุญ
อาตมารู้สึกราวกับว่า ได้พบกับพระพุทธองค์
ราวกับได้สนทนาธรรม กับพระพุทธองค์
นั่นเป็นช่วงเวลา ที่น่าตื่นเต้นมากจริงๆ
ข้าเคยได้ยินว่า ที่แคว้นต้าถัง
ผู้คนชอบกินกระเทียม
ผู้ไม่ถือศีล สามารถกินกระเทียมได้
แต่ถ้าหากคนที่นี่กินกระเทียม
จะถูกไล่ออกจากเมืองได้
แต่สามารถกินขิง กับผักมัสตาร์ดได้
แต่ละสถานที่ มีประเพณีแตกต่างกันออกไป
พระที่แคว้นของข้า ใช้ตะเกียบฉันอาหาร
แต่พระที่นี่ใช้มือฉันอาหาร
ดังนั้น การล้างมือก่อนกินอาหาร จึงสำคัญมาก
ข้าถามหน่อยสิ พระอาจารย์
ดาวดวงนั้น แวบเดียวก็หายไปแล้ว
แบบนี้จะเรียกว่าช่าน่าได้รึเปล่า
ทุกสิ่งที่ดวงตามองเห็น
ล้วนช้ากว่าช่าน่าทั้งสิ้น
แล้วจะวัดมันยังไงล่ะ
อย่างการส่ายไปมาแบบนี้
การเคลื่อนไหวแบบนี้ แบ่งออกได้เป็น 75 ส่วน
หนึ่งในนั้น ก็คือช่าน่า
ในระยะเวลาสั้นๆ แบบนี้ เจ้าจะวัดได้ยังไงล่ะ
มันวัดไม่ได้จริงๆ
ช่าน่า เป็นคำภาษาสันสกฤต
แปลว่า ชั่วแวบเดียว
มันก็คือความยาวของความคิด ชั่วขณะหนึ่ง
เหล่าฆราวาสชอบพูดว่า
คิดถึงเสมอ
คำว่าคิดถึงนี้
ก็มาจากศาสนาพุทธเช่นกัน
ความหมายแฝงนั้น
ลึกล้ำเกินบรรยาย
ถ้ำเอลโลรา
อาตมากำลังเดินตาม รอยพระบาทพระพุทธเจ้า
เพื่อค้นหาเส้นทางสู่นิพพาน
พระพุทธเจ้า
เคยเป็นถึงเจ้าชายสิทธัตถะ ผู้มีชีวิตสุขสบาย
ก่อนที่เขาจะเป็นผู้ใหญ่
เขาไม่เคยพบเจอความทุกข์ใดๆ ของโลกมาก่อนเลย
จนกระทั่งวันหนึ่ง
เขาเห็นคนแก่
คนป่วย และคนจน
เพื่อที่หาทางหลุดพ้น จากความทุกข์บนโลก
เขาแอบหนีออกจากเมืองไป ตอนกลางคืน
ค้นหาหนทาง แห่งการดับทุกข์
หนทางสู่นิพพาน
เวลานั้น แผ่นดินเต็มไปด้วยศึกสงคราม
ความไม่เท่าเทียม ความรุนแรง
บัดนี้
ถึงแม้อาตมา จะยืนอยู่บนโลกที่มืดมัว
แต่หัวใจนั้น
ได้เข้าไปอยู่ในดินแดนสุขาวดี เช่นเดียวกับพระพุทธองค์แล้ว
สวัสดีโยม
ทำไมโยมถึงไม่เดิน ถนนตรงกลางล่ะ
ข้าจะตอบปัญหานี้ให้เอง
คนขายเนื้อ คนตกปลา โสเภณี ขอทาน จัณฑาล
ห้ามเข้ามาในเมือง
หากมีกิจให้ต้องเข้าเมือง
จะต้องออกห่างถนนใหญ่
เลี่ยงไปใช้ทางอื่นแทน
แต่นี่คือดินแดนพระพุทธศาสนา
พระพุทธองค์ตรัสว่า ทุกคนเท่าเทียมกัน
ไม่ควรจะเป็นแบบนี้เลยนี่นา
ท่านไม่ต้องแปลกใจหรอก
ถึงที่นี่จะเป็น ดินแดนพระพุทธศาสนา
แต่ว่าเหล่าสาวกทั้งหลาย
ไม่มีทางได้หลุดพ้น เหมือนกันทุกคนหรอกนะ
โยม
อมิตตาพุทธ
ที่จริงแล้ว ลูกนี้หวานกว่า
ลูกที่โยมเลือกมา จะขายได้ราคาดีกว่านะ
อย่าให้อาตมาเลย เอาไปขายเถอะ
อาตมาจะไปเยี่ยมผู้อาวุโสคนหนึ่ง ที่หมู่บ้านข้างหน้า
ช่วยไปส่งอาตมาหน่อยได้ไหม
ค่อยๆ นะโยม
อากาศร้อนแบบนี้ ทำไมโยมถึงยังใส่หน้ากากอยู่อีกล่ะ
ข้า ข้าคือทาสรับใช้
ข้าถูกนายท่านสาปแช่ง
หน้ากากนี้เป็นสัญลักษณ์แห่งความบาปของข้า
โยมถูกสาปแช่งได้ยังไง
ข้าเป็นลูกกำพร้าตั้งแต่เด็ก
ต่อมาข้าก็ถูกขาย ไปยังหมู่บ้านห่างไกลแห่งหนึ่ง
ได้กลายเป็นทาสรับใช้ ของผู้ใหญ่บ้าน
เมื่อครึ่งปีก่อน
เกิดไฟไหม้ ที่บ้านของนายท่านกลางดึก
กล้าดียังไง มากอดลูกสาวของข้า
เจ้ามันคือความอัปมงคลของบ้านข้า!
ออกไป! เจ้าทาสรับใช้สารเลว!
อย่าให้ใครเห็น ใบหน้าสกปรกของเจ้าอีก!
จากนั้นมา ข้าก็สวมหน้ากาก
ไม่ให้ใครเห็นใบหน้าของข้าอีก
แล้วอาศัยอยู่ในกระท่อมนอกหมู่บ้าน
หรือว่าจะลบล้างคำสาปแช่งไม่ได้เลยรึ
มีเพียงแต่พราหมณ์เท่านั้น
ที่จะลบล้างคำสาปแช่ง ของนายท่านได้
แต่ใครจะมาเห็นใจ ทาสรับใช้ต้อยต่ำอย่างข้าล่ะ
กุมารีคือคุณหนูที่ข้าช่วยเอาไว้
จายารามช่วยชีวิตข้าเอาไว้
แต่พ่อของข้าบอกว่า
ทาสรับใช้ ทำให้ข้าแปดเปื้อน
ข้าต้องเผาร่างไป พร้อมกับพราหมณ์ที่ตายแล้ว
จึงจะชำระล้างบาปได้
ดังนั้นข้าจึงหนีมากับจายาราม
หนีห่างจากครอบครัว
ใช้ชีวิตอย่างคนพเนจร
ถึงแม้ข้าจะยังมีชีวิตอยู่
แต่ก็เหมือนคนที่ตายไปแล้ว
แม่น้ำคงคา
ท่านพราหมณ์
สงสารจายารามด้วยเถอะ
เขาทำเพื่อปกป้องผู้อื่น
ช่วยเหลือผู้อื่น อย่างไม่เกรงกลัวภัยอันตราย
ท่านโปรดเมตตาสงสารเขาด้วย
ช่วยลบล้างคำสาปให้เขาทีเถอะ
ในเมื่อวันนี้ มีพระจากแดนไกล มาขอร้องถึงที่นี่
ข้าจะลบล้างคำสาป ของจายารามให้ก็ได้
หัวหน้าพราหมณ์ช่วยลบล้างคำสาป ให้จายาราม
คืนใบหน้าดั้งเดิมให้กับเขา
เขาบอกว่า
หลังจากอาบน้ำ ในแม่น้ำคงคา 10 วัน
ให้ถอดหน้ากากออกได้
ท้องฟ้าเปลี่ยนสีแล้ว
พายุมาแล้ว
พระสูตร! พระสูตรของอาตมา!
จายาราม!
ระวังตัวด้วยนะ จายาราม!
จายาราม!
พระผู้เป็นเจ้า ถอดหน้ากากให้จายาราม
ทำให้ใบหน้าอันแสนดี และงดงามของเขา
ได้เจอโลกภายนอกอีกครั้ง
และทำให้อาตมา โล่งใจเช่นกัน
อาจารย์
ร่ำเรียนมา 5 ปี ธุดงค์มา 5 ปี
ได้พระสูตรอันล้ำค่า ไปมากมายขนาดนี้
เพื่ออะไรรึขอรับ
อาตมาจะเอากลับไปแคว้นต้าถัง
อาจารย์
ท่านมีชื่อเสียงที่ชมพูทวีปมาก
จะกลับไปต้าถังทำไม
ชื่อเสียงคืออะไร
ได้รับการยกย่องจากผู้อื่น
มาครั้งนี้ เพราะต้องการบางสิ่งกลับไป
ไม่ใช่ทำเพื่อรับการยกย่องจากผู้อื่น
ท่านอาจต้องใช้เวลากลับไปถึง 4 ปีเลยนะ
ขอเพียงได้กลับไป 4 ปีจะมีความหมายอะไร
ข้าจะอ่านสาสน์ จากกษัตริย์หรรษวรรธนะให้ฟัง
ข้าได้เดินทางไปที่แคว้นอุตตร
พบว่าพระปรัชญาคุปตะ กล่าวโจมตีนิกายมหายาน
ข้าได้ยินว่า วัดนาลันทา เต็มไปด้วย นักบวชผู้ทรงศีล มากด้วยสติปัญญา
มารวมตัวกันอยู่ที่วัดนี้
ด้วยความเคารพ
จึงอยากจะขอนิมนต์พระ 4 รูป
ไปที่แคว้นอุตตร เพื่อร่วมงานอภิปรายธรรมครั้งใหญ่
พระพุทธองค์ตรัสว่า
นักบวชไม่ควรไปถกเถียงกับใคร
แต่เรื่องนี้ เกี่ยวข้องกับแก่นแท้พระธรรม
ทำให้พวกเรา ไม่มีทางเลือก
อาตมาจะเลือกพระไป 4 รูป
เพื่อร่วมงานอภิปรายธรรม ครั้งใหญ่ในแคว้นอุตตร
พระปัญญา
พระญาณประภา
พระรัศมี
พระเสวียนจ้าง
จะได้ไปเข้าร่วมงาน อภิปรายธรรมครั้งใหญ่
งานอภิปรายธรรมครั้งนี้
ไม่เพียงแต่เพื่อชื่อเสียง ของเมืองนาลันทาเท่านั้น
แต่เพื่อแก่นแท้ ของพระธรรมอีกด้วย
บัดนี้
เพื่อให้อาตมาวางใจ
อยากได้ยินพวกเจ้าพูดคุย เกี่ยวกับพระสูตรก่อน
อาจารย์
ข้าชำนาญด้านปรัชญา และภาษาสันสกฤต
แต่ความรู้ด้านอื่น ของพระพุทธศาสนา
ข้าไม่มีความชำนาญเลย
อาจารย์ ข้าว่า.. งานอภิปรายธรรมครั้งใหญ่ถึง 18 วันนั้น
ข้าคงอายุมากเกินไปเสียแล้ว
ถ่อมตัวเสียจริงๆ เลยนะ
เรียกตนว่าเป็นคนแก่ต่อหน้าข้า
อาจารย์
ศิษย์ยินดีเป็นตัวแทนของเมืองนาลันทา
ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่ง
ศิษย์มาที่เมืองนาลันทา ในฐานะคนนอกรีต
แต่ท่านก็รับข้าเข้านิกาย
ข้ามั่นใจในความรู้ เรื่องนิกายมหายานดี
ศิษย์จะต้องคว้าชัยมาได้แน่
งั้นเจ้าลองบอกลักษณะ ของนิกายมหายาน กับเถรวาทมาซิ
เป้าหมายของเถรวาท คือบรรลุอรหันต์
ส่วนมหายาน คือการเป็นพระโพธิสัตว์
เจ้าเคยอ่านตำราถกมหายานของ พระปรัชญาคุปตะ มาก่อนหรือไม่
ศิษย์ไม่เคยอ่าน
แต่ศิษย์รู้วิธีโต้วาทีที่ดี
เจ้าดูแคลน พระปรัชญาคุปตะเกินไปแล้ว
พระเสวียนจ้าง
นิกายมหายานกับเถรวาท แตกต่างกันยังไง
เจ้าอธิบายได้ไหม
ขอรับ อาจารย์
นิกายเถรวาทเชื่อว่า
ทุกสรรพสิ่งเกิดจาก การรวมตัวกันของมวลสาร
ปฏิเสธการมีอยู่ ของจิตวิญญาณ
นิกายมหายานเชื่อว่า
การมีอยู่ของสรรพสิ่งต่างๆ คือ การเปลี่ยนแปลง และความไม่เที่ยงแท้
นิกายมหายาน จะเข้าใจในสัจธรรมของจักรวาล
สรรพสิ่งทุกอย่าง คือความไม่เที่ยงแท้ คือภาพลวงตา
ดีมาก
เจ้าได้พูดถึงแก่นแท้แล้ว
ข้าไร้ซึ่งความกังวลใดๆ อีกแล้ว
วันนี้ คือวันฤกษ์ดีเป็นมงคล
ขอยกย่องสรรเสริญ พระพุทธองค์
มีนาคม ค.ศ.642 พิธีมหากุมภะ เมลา แคว้นกาโนช
แคว้นกาโนช เป็นแคว้น.. ที่แข็งแกร่งที่สุด ในชมพูทวีปในตอนนั้น
พระเจ้าหรรษวรรธนะ ได้เชิญกษัตริย์จาก 18 แคว้น
มาร่วมงานอภิปรายธรรมครั้งใหญ่
ซึ่งมีอิทธิพลไปทั่วทั้งชมพูทวีป
ขอต้อนรับ เหล่านักบวชทุกท่าน
ข้าขอทำพิธีเปิดงาน อภิปรายธรรมครั้งนี้
เพื่อความเจริญรุ่งเรือง ของพระพุทธศาสนา
หัวข้อหลัก ของการอภิปรายธรรมครั้งนี้
คือความเหมือนและความแตกต่าง ของนิกายมหายาน และเถรวาท
หัวข้อนี้เกิดขึ้นมา เพราะพระปรัชญาคุปตะ
ซึ่งได้เขียนข้อถกเถียงนี้ไว้ ถึง 700 โศลก
และพระเสวียนจ้าง จากวัดนาลันทา
ก็ได้เขียนคัดค้าน เอาไว้ถึง 1600 โศลกเช่นกัน
การอภิปรายธรรม จะเปิดเผยต่อสาธารณชน
ในอีก 18 วันต่อจากนี้
หากมีใคร ที่เห็นต่างไปจากนี้
หรืออยากจะเสนอ ทฤษฎีของตนเอง
ให้ออกมาร่วมถกเถียงได้ตามสบาย
และสุดท้าย
จะมีงานเลี้ยงฉลอง ให้กับผู้ชนะ
เพื่อเป็นการให้เกียรติ แก่ผู้ชนะ
ผู้ชนะจะได้ขี่ช้าง แห่ไปรอบเมือง
คัมภีร์กำจัดมิจฉาทิฎิฐ ของพระเสวียนจ้าง
สิ่งที่อาตมาจะพูด ได้ถูกเขียนไว้ในนี้แล้ว
อาตมาไม่ได้รู้สึกตื่นเต้น หรือไม่สบายใจเลย
อาตมาชอบบรรยากาศแบบนี้
ความหลากหลาย ที่มารวมกันของที่นี่
เหมือนกับน้ำในแม่น้ำ ที่รวมตัวกันเป็นทะเลสาบ
ที่มากมาย และปริ่มล้น
พระอาจารย์ ท่านมาจากแคว้นต้าถัง
จังหวะกลองแบบนี้ ทำให้ข้านึกถึงเพลง ฉินอ๋องฉลองชัยชนะ ของดินแดนของท่าน
ใช่แล้ว ฉินอ๋องคนนี้ เคยทำคุณูปการใด ให้แผ่นดินของท่าน
ทำให้ผู้คนยกย่องนับถือเขา ถึงเพียงนี้
ตอนนี้ฉินอ๋อง ได้กลายเป็นฮ่องเต้แห่งต้าถังไปแล้ว
ก่อนที่จะขึ้นครองราชย์ มียศศักดิ์เป็นฉินอ๋อง
ราษฎรต่างยกย่องเขา จึงได้มีเพลงนี้ขึ้นมา
แน่นอน ว่าเป็นเพราะบัญชาของสวรรค์
นิกายมหายานกับเถรวาท เป็นเพียงแค่คำอุปมาเท่านั้น
อธิบายง่ายๆ ว่า
ทั้ง 2 นิกาย เปรียบเสมือนเรือ ที่ข้ามแม่น้ำ
นิกายเถรวาท จะเน้นการข้ามไปคนเดียว
ขอให้ตนเองบรรลุเท่านั้นพอ
แต่นิกายมหายาน ไม่เพียงแต่พาตนเอง ข้ามแม่น้ำไปเท่านั้น
ยังต้องพาคนอื่น ข้ามไปอีกด้วย
พาทุกสรรพสัตว์ ข้ามแม่น้ำไป
พระพุทธองค์หวังว่า จิตวิญญาณแห่ง พระพุทธศาสนา จะเปลี่ยนแปลงโลกได้
พระองค์สั่งสอนเหล่าสาวก
ว่าอย่าทำร้ายเหล่าสรรพสัตว์
รวมถึงผู้ที่มีความเชื่ออื่นต่างออกไป
ใช้ความรัก และเมตตาของนิกายมหายาน
ชำระล้างความรุนแรงต่างๆ บนโลก
ทำให้โลก เป็นสถานที่ที่สวยงามกว่าเดิม
นี่แหละคือความยิ่งใหญ่ ของพระพุทธองค์
ในงานสนทนาธรรมครั้งใหญ่ ที่แคว้นกาโนช
พระเสวียนจ้าง เป็นองค์ปาฐกถา
ไม่มีผู้ใดโต้แย้ง คำอภิปรายของพระเสวียนจ้างได้เลย
คัมภีร์กำจัดมิจฉาทิฎฐิ ของพระเสวียนจ้าง เป็นที่เลื่องลือไปทั่ว
นิกายมหายานเรียกท่านว่า มหายานเทวะ นิกายเถรวาทเรียกท่านว่า โมกษะเทวะ
งานอภิปรายธรรมครั้งใหญ่ที่จัดขึ้น
ทำให้พระธรรมคำสอน เผยแผ่ไปได้มาก
ชัยชนะไม่ใช่สิ่งที่อาตมาสนใจ
แต่เป็นขั้นตอนต่างหาก
ที่ทำให้เหล่าสาวก เข้าใจในพระธรรม คำสั่งสอน ของนิกายมหายานมากยิ่งขึ้น
นี่แหละคือความหมายที่แท้จริง
ผ่านไป 18 วันแล้ว
ไม่มีความจำเป็น ที่จะต้องอภิปรายธรรมอีกต่อไป
ดั่งดวงตะวัน ที่โผล่พ้นฟ้า
ดั่งหิ่งห้อยที่ไร้แสง
ดั่งเสียงฟ้าร้องและเสียงค้อน อันเงียบสงัด
ดังนี้แล้ว
ข้อปาฐกถาของพระอาจารย์คนอื่นๆ
พระเสวียนจ้าง ชี้แจงแถลงไขได้ทุกข้อ
ข้าขอแสดงความยินดี กับพระเสวียนจ้าง แห่งวัดนาลันทา
ที่ได้เป็นผู้ชนะ
นิมนต์พระอาจารย์
ขณะนี้หัวใจของอาตมา
เห็นพระรูปหนึ่ง ที่มีนามว่าเสวียนจ้าง
ที่ใครๆ ก็พากันยกย่อง นั่งอยู่บนหลังช้าง
ใครๆ ก็พากันโห่ร้องให้เขา ชื่นชมเขา
เดินอยู่ท่ามกลางฝูงชน
อาตมากลับไปได้แล้ว
อาตมาต้องการกลับไปแล้ว
ทุกวันนี้พุทธศาสนาในชมพูทวีป เสื่อมลงมาก
มีเพียงนาลันทา ที่ยังคงรักษาเอาไว้ได้
พระพุทธศาสนากำลังรุ่งเรือง ในแคว้นต้าถัง
กำลังรอท่าน ให้กลับไปเผยแผ่คำสอนอยู่
นี่แหละคือคุณค่าที่แท้จริงของท่าน
ในการมาเยือนชมพูทวีปครั้งนี้
พออาตมาคิดถึงบ้าน
ก็จะฝันเห็นโยมแม่
ถึงแม้ว่าตอนที่ อาตมายังเด็กมาก
จะไม่มีแม่แล้วก็ตาม
อาตมามักจะเห็นภาพโยมแม่ มาปรากฎตรงหน้าอยู่เสมอ
ความรู้สึกคิดถึงบ้านเกิดนี้
จะบังเกิดขึ้นมาในหัวใจ
เดือนมิถุนายน ค.ศ.642 พระเสวียนจ้างออกเดินทาง กลับสู่แคว้นต้าถัง
พระเจ้าหรรษวรรธนะ และพระกุมารชีพ
อยากให้เจ้าอยู่ที่ชมพูทวีปต่อไป
เจ้ามีความเห็นยังไง
ที่นี่คือดินแดนของพระพุทธศาสนา
ข้าชอบที่นี่มากๆ
แต่ข้ามาที่นี่ เพื่อเอาพระสูตร
เมื่อมาแล้ว ก็ต้องเอาพระสูตร กลับไปให้จงได้
ระหว่างเดินทางกลับต้าถัง
ฮ่องเต้ถังไท่จง ได้ส่งทูตมา เพื่อต้อนรับอาตมา
พร้อมพระราชโองการ ที่กล่าวไว้ว่า
ได้ยินว่าไต้ซือ เดินทางไปเอาพระสูตร ที่ชมพูทวีป
บัดนี้ท่านได้กลับมาแล้ว
ข้ามีความยินดีเป็นอย่างยิ่ง
ข้าได้สั่งให้เหล่าขุนนางในทุกพื้นที่
คุ้มครองไต้ซือ ให้กลับถึงต้าถังอย่างปลอดภัย
พระเสวียนจ้าง กลับถึงฉางอัน ในปีค.ศ.645
ได้รับการต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่ ร้านในเมืองปิดหมด ตรอกซอกซอยร้างผู้คน
ผู้คนออกมาต้อนรับ พระเสวียนจ้าง ที่ท้องถนน จนไปถึงประตูวัดหงฝู
เป็นขบวนต้อนรับ ทอดยาวนับสิบลี้ บรรยากาศเป็นที่น่ารื่นเริงยิ่งนัก
ในที่สุดก็ได้นำพระสูตรฉบับจริง มาจนถึงต้าถัง
ขั้นตอนการแปลพระสูตร เป็นภาษาจีนนั้น
คือสิ่งที่มีความหมายมากที่สุด ในชีวิตของอาตมา
ศูนย์การแปลพระไตรปิฎก ไม่มีสิ่งใดจะสำคัญไปกว่า เรื่องนี้อีกแล้ว
คำอารัมภบทของฮ่องเต้ถังไท่จง ในพระสูตรของพระเสวียนจ้าง
อารัมภบท
ท่านปรารถนาพิเคราะห์พระสูตรให้ถ่องแท้
เผยแผ่พระสูตรฉบับจริงให้ขจรไกล เพื่อขจัดความผิดพลาด
เพื่ออนุชนรุ่นหลัง จึงได้เดินทางไปชมพูทวีป
เดินทางสู่ตะวันตก พบเจออุปสรรคนานัปการ
มีเพียงไม้เท้าคู่ใจนำทาง
ปรัชญาปารมิตาหฤทัยสูตร แปลโดยพระเสวียนจ้าง
พระเสวียนจ้าง เกิดเมื่อปีค.ศ.600 เมืองลั่วโจว อำเภอโกว
เริ่มออกเดินทางไปชมพูทวีป ในรัชศกเจินกวน
ใช้เวลาเดินทางถึง 5 ปี กว่าจะถึงวัดนาลันทา แคว้นชมพูทวีป
พระเสวียนจ้าง เดินทางกลับฉางอัน เมื่อปีค.ศ.645
พร้อมกับพระธาตุ 150 องค์ พระพุทธรูป 7 องค์ พระสูตร 657 ฉบับ
ด้วยความพากเพียรอุตสาหะ ถึง 19 ปี
พระเสวียนจ้าง ได้แปลคัมภีร์ไป 75 ฉบับ 1330 ม้วน
พระเสวียนจ้าง มรณภาพในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ.664
หลังจากพระเสวียนจ้าง ได้ผ่านความยากลำบากมา นานัปการ
ท้ายที่สุดแล้ว ผลของความพยายาม จึงออกมามีความหมายอย่างยิ่ง
เงาของคนๆ หนึ่งอาจไม่ใหญ่เท่าผืนฟ้า
แต่เสียงบางเสียง สามารถดังก้องไปไกลโพ้น
โดยไม่ขาดช่วง และก้องกังวานไม่มีแผ่วเบา
การเดินทาง 19 ปี
ผ่าน 110 ประเทศ
25,000 กิโลเมตร
ผู้แปล: ขวัญศิริ โกมลวิรัช